Wanneer je te maken krijgt met chronische ziekte, verlies je niet alleen gezondheid.
Je verliest vaak ook het verhaal dat je over jezelf hebt opgebouwd.

De versie van mij die altijd bezig was met muziek, plannen, creëren en toekomst viel langzaam weg. Mijn wereld werd kleiner. En ergens onderweg kwam de confronterende vraag:

Wie ben ik nog, als ik niet meer kan zijn wie ik was?

Achteraf denk ik dat veel mensen dit herkennen: niet alleen bij ziekte, maar ook bij verlies, burn-out of het instorten van een droom. Het voelt alsof een oud innerlijk verhaal uiteenvalt.

 

Tijdens de confrontatie met de ziekte begon ik met mindfulness en meditatie. Later, toen dat weer enigszins lukte, begon ik me te verdiepen in mantra zingen. Niet vanuit spiritualiteit, maar vanuit een zoektocht naar rust in een overbelast zenuwstelsel.

Via die weg kwam ik veel uit bij het werk van Eckhart Tolle. Wat mij raakte, was zijn inzicht dat er een verschil bestaat tussen pijn en het voortdurende mentale gevecht tegen die pijn.

Want mijn lichaam had klachten, maar mijn hoofd vocht ondertussen constant tegen de werkelijkheid:

Ik wil mijn oude leven terug.

Totdat ik langzaam ontdekte dat aanwezigheid soms begint in hele kleine dingen.

De zon op je gezicht.
Een vogel buiten.
Kunst, of muziek dat door je lichaam resoneert.
Een moment waarin je heel even niet bezig bent met verleden of toekomst.

In het begin waren dat maar seconden.

Maar langzaam werden die kleine momenten groter.

Het blijft me raken hoe krachtig klank daarin kan zijn. Eerder in mijn leven, als muziektherapeut, creëerde ik dit soort momenten voor anderen in de praktijk: samen achter de piano, op een drumstel of zingend in een groep. Nu ervaar ik die kracht ook zelf.

Eerlijk gezegd had ik mantra zingen vroeger waarschijnlijk als ‘zweverig’ bestempeld. Maar inmiddels begrijp ik iets anders: klank haalt je even uit het voortdurende denken en brengt je terug naar adem, trilling en aanwezigheid. Het zenuwstelsel voelt:

ik hoef niet te vechten in dit moment.

En misschien zit daar iets heel essentieels.

Dat herstel niet altijd begint met controle of oplossingen.
Maar soms met één klein moment waarin je weer even werkelijk aanwezig bent in het leven.